حال من خوب است اما باتو بهتر مي شوم

                                                  هو

چهره ات چون وا كني،چون گل،گل آور مي شوم

                     گر شوي غمگين خدا ناكرده، پر پر مي شوم

گوهر احساس را داند بهايش زر شناس

                    گوهري از جوهر تو چون جواهر مي شوم

كيميايي گر كه كردم همرديف و همرهت

                   من به عشق و مهر و ذوق وشوق تو زر مي شوم

سرو،سنبل،سبزه،سوسن،سكه،ساز و سادگي

                  هفت سين من تويي،من سبزه پرور مي شوم

نازنين، چون پيك و خاج و خشت اوراقم، كنون

                  با تو گر باشم چو خال دل، تك و سر مي شوم

آنچنان شيرين و زيبايي و با احساس و شور

                 گر بخوانم قصه ات يكباره از بر مي شوم

در مقام دوستي خالي ز هر آلايشي

                در كنارت همچو درويش و قلندر مي شوم

شادي ام با شادي ات اي نازنين پيوسته است

               با غمت اي نازنين،رنجيده خاطر مي شوم

مي كند اقرار"ناظم" تا كه باشد پيش تو

             "حال من خوب است اما با تو بهتر مي شوم"

                                            ياهو

                                      ۱۳۹۰/۱۲/۱۳        

                                   دكتر فضل اله ناظم

هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

   به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد

                

                           که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد


   لب تو میوه ممنوع، ولی لبهایم

              

                           هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد


    با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر


                          هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد


    هر کسی در دل من جای خودش را دارد

             

                          جانشین تو در این سینه، خداوند نشد


              

 خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

             

                            عاقبت با قلم شرم نوشتند : نشد!


                                 فاضل نظری

شاخه گلی از نازنین برادرم جناب محمدعلی برنا

گاه مجنون شدن و مستی و فریاد گذشت

                           عمر ما طی شد و در حسرت و بیداد گذشت

خرم آن روز که اندر بر او نخمه زنان

                           لحظه ها رفت و دقایق همه چون باد گذشت

یار شیرین من از جور و جفا باک نداشت

                           او ندانست چه ها بر دل فرهاد گذشت

سیل هجران، دل ما را به ستم از جا کند

                           کار ویرانه ی دل از پی و بنیاد گذشت

در نهانخانه ی جان من بی مایه چو سرو

                           جلوه ای کرد و ز من سرخوش و آزاد گذشت

شرح درد دل "برنا" که شنیدی ز نسیم

                           قصه ای بود کز این خاطر نا شاد گذشت

                               

                                    محمد علی برنا (شهرضا)

غزلی از دکتر رابعه ناظم

                                            هـو
 
         ماندم به پـشـتِ پـشـتـه مـُـشـتي سـئوالهــــــــا             
چون كـَركه گشـته است  گرفـتــار ِ لالهـــا       
 
    در انجمـــــادِ ذهـن ِ مــــؤذن ، اذان فـســـرد         
   گلـدسـتـه هـا تهي اســت  ز بـانگِ بلالهـــا           
 
         خشگ است وخسته، باغچه خميازه مي كشد               
         در مــرگِ يـاس و يـاسـمـن و پـامچـالهـــا                  
 
 چــــون ماهي ام به تنگِ شكسته تهي از آب        
         كــو جـويـبـــار و زمزمــــــه آن زلالهـــا؟                  
 
   سـقـفِ قـفـس بلـنـدي ِ پـرواز گـشـتـه اســت         
    پَــــرهـا بـريـده اند وشكسته اسـت بالهــــا            
 
     از نغمـــــه بـيـنـوا شـده ماهــور و هـم نــوا            
         كو آن صـداي ِ رهگذر و شور و حالهـــا؟                 
 
   مانـده به شـاخـه هـا و فســـرده رسـيـده هـا          
    تاچـيـده گشته اسـت همـه سـبــز و كالهـــا            
 
      سرگشته در زمــان و مكان و نگاهِ خويش              
      در سـايـه روشـن دل و خواب وخـيـالهــــــا             
 
 حــــافـظ غمين نشسته كه بسيار ديده است          
   گنجشگ هاي ِ در قـفـس و بـرگ ِ فـالهـــــا            
 
گاهي رسـد به داد و به فـريــــادِ ( رابعـه)         
  اين بـيـت، در مـيـانه جـنگ و جـدالهــــــــا          
 
« بشنو ز مــــا كه تجربه كرديم سالهـــــا         
بي حاصلي است حاصل ِ اين قيل و قالها »     
                           
                                   ياهــو
                       
                               پنجشنبه اول آگوست 2011
                                    
                                                        دكتر رابعه ناظــم
                        
                                                           واشنگتن

صدفی از گنجینه ی استاد دکتر فضل اله ناظم به پیشوار عید فطر

                                                                   هــو

وقتي پـرنـده نـذرِ ضـريــح ِ قـفــــس شـــــود          فـريـاد ، عـقـــده گـردد و ســـدِ نـَفــس شود

وقتي سخن مـــدال ِ سخن چـيـــن به سينه زد        آنجـــــا قـلـــــــم نشانه تيــــــــر عسس شود

بي ذوق تا به مرثيــه دل بـسـتـه است و بس          دلخوش به بانگ ِ باد و صـداي ِ جَرَس شود

وقتي رديف ريشـــــه شود تيشـــــه ، نازنين          مهمــــان پـذيـرِ قـافـيـه هـم خار و خس شود

دل واپس اي عزيز به بي كس چو كيمياست          ناكس در اين معاملــه افســــــوس كس شود

بيچـــــــــاره مـا به شهـرِ كران داد مي زنيم          دردا كه كــــــور  و  لال بمــا دادرس شود

بر من حــــــرام اجـــــر همه روزه داري ام          دسـتــم اگر بدسـتِ تــو گــرم ِ هــوس شود

                             " ناظـــــــم "كنون كه مــــاه نگر گشته هيچكس

                             « بگذار عيد فطــــر كمي پيش و پس شود»

                                     عيد فطر در روز عيد فطر مبارك

                                                      ياهو

                                         دكتر فضل الله ناظم

                        ۲۹ ماه رمضان ۱۴۳۲ مطابق با۸ شهريور ۱۳۹۰

                                    به پيشواز عيد فطر و اول شوال

         منبع:وبلاگ:آهنگ اندیشهwww.ahangeandishe.blogfa.com  

گزیده اشعاری از سهراب

قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب.
دور خواهم شد از این خاك غریب
كه در آن هیچ‌كسی نیست كه در بیشه عشق
قهرمانان را بیدار كند.

قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
هم‌چنان خواهم راند.
نه به آبی‌ها دل خواهم بست
نه به دریا-پریانی كه سر از خاك به در می‌آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی‌گیران
می‌فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

هم‌چنان خواهم راند.
هم‌چنان خواهم خواند:
"دور باید شد، دور."
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری یك خوشه انگور نبود.

هیچ آیینه تالاری، سرخوشی‌ها را تكرار نكرد.
چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.
دور باید شد، دور.
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره‌هاست."

هم‌چنان خواهم خواند.
هم‌چنان خواهم راند.

پشت دریاها شهری است
كه در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.
بام‌ها جای كبوترهایی است كه به فواره هوش بشری می‌نگرند.
دست هر كودك ده ساله شهر، خانه معرفتی است.
مردم شهر به یك چینه چنان می‌نگرند
كه به یك شعله، به یك خواب لطیف.
خاك، موسیقی احساس تو را می‌شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.

پشت دریاها شهری است
كه در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.

پشت دریاها شهری است!
قایقی باید ساخت.
 
  • ندای آغاز

كفش‌هایم كو؟
چه كسی بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
مادرم در خواب است
ومنوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر
شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه‌ها
می‌گذرد
و نسیمی خنك از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد
بوی هجرت می‌آید
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست
صبح خواهد شد
و به این كاسه آب
آسمان هجرت خواهد كرد
باید امشب بروم
من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد
هیچكس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یك ابر دلم می‌گیرد
وقتی از پنجره می‌بینم حوری
? دختر بالغ همسایه ? پای كمیاب ترین نارون روی زمین
فقه می‌خواند
چیزهایی هم هست، لحظه‌هایی پر اوج
(مثلاً شاعره‌ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت
و شبی در شب‌ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را كه به اندازه پیراهن تنهایی من
جا دارد، بردارم،
و به سمتی بروم
كه درختان حماسی پیداست،
رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا می‌خواند
یك نفر باز صدا شد: سهراب!
كفش‌هایم كو؟

 

 

  • صدای پای آب (بخشی از شعر)

اهل كاشانم
روزگارم بد نیست
تكه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی
مادری دارم، بهتر از برگ درخت
دوستانی، بهتر از آب روان

و خدایی كه در این نزدیكی است
لای این شب بوها، پای آن كاج بلند
روی آگاهی آب، روی قانون گیاه

من مسلمانم
قبله ام یك گل سرخ
جانمازم چشمه، مهرم نور
دشت سجادة من
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
در نمازم جریان دارد ماه، جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازم پیداست
همه ذرات نمازم متبلور شده است
من نمازم را وقتی می خانم
كه اذانش را باد، گفته باشد سر گلدستة سرو
من نمازم را، پی "تكبیره الاحرام" علف می خوانم
پی "قد قامت" موج

كعبه ام بر لب آب
كعبه ام زیر اقاقی هاست
كعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر

"حجرالاسود" من روشنی باغچه است

اهل كاشانم
پیشه ام نقاشی است
گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق كه در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود
چه خیالی، چه خیالی، . . . می دانم
پرده ام بی جان است
خوب می دانم، حوض نقاشی من بی ماهی است

اهل كاشانم
نسبم شاید برسد
به گیاهی در هند، به سفالینه ای از خاك "سیلك"
نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها، پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی
پدرم پشت زمان ها مرده است
پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود
مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد
پدرم وقتی مرد، پاسبان ها همه شاعر بودند
مرد بقال از من پرسید: چند من خربزه می خواهی؟
من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟ ...

 

  • آفتابی


صدای آب می آید، مگر در نهر تنهایی چه می شویند؟
لباس لحظه ها پاك است.
میان آفتاب هشتم دی ماه
طنین برف، نخ های تماشا، چكه های وقت.
طراوت روی آجرهاست، روی استخوان روز.
چه می خواهیم؟
بخار فصل گرد واژه های ماست.
دهان گلخانه فكر است.
***
سفرهایی ترا در كوچه هاشان خواب می بینند.
ترا در قریه های دور مرغانی بهم تبریك
می گویند.
***
چرا مردم نمی دانند
كه لادن اتفاقی نیست،
نمی دانند در چشمان دم جنبانك امروز برق آب های شط دیروز است؟
چرا مردم نمی دانند
كه در گل های ناممكن هوا سرد است؟


 

  • به باغ همسفران

صدا كن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
كه در انتهای صمیمیت حزن می روید
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف درمتن ادراك یك كوچه تنهاترم
بیا تابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی كرد
و خاصیت عشق این است
كسی نیست
بیا زندگی را بدزدیم آن وقت
میان دو دیدار قسمت كنیم
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم
بیا زودتر چیزها را ببینیم
ببین عقربك های فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردی بدل می كنند
بیا آب شو مثل یك واژه در سطر خاموشی ام
بیا ذوب كن در كف دست من جرم نورانی عشق را
مرا گرم كن
و یك بار هم در بیابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندی گرفت
 و سردم شد آن وقت در پشت یك سنگ
اجاق شقایق مرا گرم كرد
در این كوچه هایی كه تاریك هستند
 من از حاصل ضرب تردید و كبریت می ترسم
من از سطح سیمانی قرن می ترسم
 بیا تا نترسم من از شهرهایی كه خاك سیاشان چراگاه جرثقیل است
مرا باز كن مثل یك در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد
مرا خواب كن زیر یك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات
اگر كاشف معدن صبح آمد صدا كن مرا
و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد
و آن وقت حكایت كن از بمبهایی كه من خواب بودم و افتاد
حكایت كن از گونه هایی كه من خواب بودم و تر شد
بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند
در آن گیر و داری كه چرخ زره پوش از روی رویای كودك گذر داشت
قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست
بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد
چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد
چه ادراكی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید
و آن وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم
ترا در سر آغاز یك باغ خواهم نشانید

 

ستارگان شعر ایران(نیما-شاملو-فروغ)

نیما یوشیج

خانه ام ابری ست...

خانه ام ابری ست
یکسره روی زمین ابری ست با آن.
 
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد میپیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
 
خانه ام ابری ست اما
ابر بارانش گرفته ست.
در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
می برم در ساحت دریا نظاره.
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود
راه خود را دارد اندر پیش.


احمد شاملو

آیدا در آینه

لبانت
به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می كند
كه جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان درآید

و گونه هایت
با دو شیار مّورب
كه غرور ترا هدایت می كنند و
سرنوشت مرا
كه شب را تحمل كرده ام
بی آن كه به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بكارتی سر بلند را
از رو سبیخانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده م

هرگز كسی این گونه فجیع به كشتن خود برنخاست
كه من به زندگی نشستم!

و چشانت راز آتش است

و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی كه به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت
اندك جائی برای زیستن
اندك جائی برای مردن
و گریز از شهر
كه به هزار انگشت
به وقاحت
پاكی آسمان را متهم می كند
كوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد

در من زندانی ستمگری بود
كه به آواز زنجیرش خو نمی كرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

توفان ها
در رقص عظیم تو
به شكوهمندی
نی لبكی می نوازند،
و ترانه رگ هایت
آفتاب همیشه را طالع می كند

بگذار چنان از خواب بر آیم
كه كوچه های شهر
حضور مرا دریابند
دستانت آشتی است
ودوستانی كه یاری می دهند
تا دشمنی
از یاد برده شود
پیشانیت آیینه ای بلند است
تابناك و بلند،
كه خواهران هفتگانه در آن می نگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند

دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند
تابستان از كدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آب ها را گوارا تر كند؟

تا آ یینه پدیدار آئی
عمری دراز در آ نگریستم
من بركه ها ودریا ها را گریستم
ای پری وار درقالب آدمی
كه پیكرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!
حضور بهشتی است
كه گریز از جهنم را توجیه می كند،
دریائی كه مرا در خود غرق می كند
تا از همه گناهان ودروغ
شسته شوم
وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود


فروغ فروخزاد


به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار كه در من جاری بود
به ابرها كه فكرهای طویلم بودند
 به رشد دردناك سپیدارهای باغ كه با من
از فصل های خشك گذر می كردند
به دسته های كلاغان
كه عطر مزرعه های شبانه را
برای من به هدیه می آوردند
به مادرم كه در آینه زندگی  می كرد
و شكل پیری من بود
و به زمین كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را
از تخمه های سبز می انباشت سلامی دوباره خواهم داد 
می آیم می آیم می آیم
با گیسویم : ادامه بوهای زیر خاك
با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریكی
با بوته ها كه چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار
می آیم می آیم می آیم
و آستانه پر از عشق می شود
 و من در آستانه به آنها كه دوست می دارند
و دختری كه هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد