غزلی از دکتر فضل اله ناظم به مناسبت حلول ماه محرم

                                        هو

               گفتمش مدرسه ی عشق کجاست؟

                                        گفت آنجا که بود نام حسین

             گفتمش با چه نگارم خط عشق؟

                                       گفت با جوهر گلفام حسین

           گفتمش خسته دل و تشنه لبم

                                      گفت تر کن لبی از جام حسین

          گفتمش نشئه این باده بگو

                                      گفت مستی است ز پیغام حسین

        گفتمش مطلع این درس کجاست؟

                                     گفت از غربت گمنام حسین

        گفتمش مقطع آن چیست؟بگفت

                                    شرف و عزت و اکرام حسین

                                        یاهو

                دکتر فضل الله ناظم

                    منبع"www.ahangeandishe.blogfa.com

عید سعید غدیر خم فرخنده

                                              هو

   بیا، قدم به قدم، رو به آفتاب کنیم

                                نفس نفس،سفری سوی ماهتاب کنیم

   به نغمه نغمه ای از شور ودشتی و ماهور

                                نوا برون ز نی و چنگ و هم رُباب کنیم

   بیا که دست چپ و راست را به هم کوبیم

                                بیا که آشتی دین و کیش، باب کنیم

   به چکه چکه بریزیم اشک را چون شمع

                               عطش عطش،دلِ یخ کرده را مذاب کنیم

   به پاره پاره ی دهلیز و بطن خویش،بیا

                               به قطره قطره،گل سرخِ دل، گلاب کنیم

   شکن شکن همه ی قفل بیت ها شکنیم

                               غزل غزل،غزلِ دلنشین و ناب کنیم

  به جرعه جرعه و خُم خُم شرابِ کهنه و صاف

                              خُم غدیر، ز نو ، چون زلال آب کنیم

  قفس قفس بگشاییم و بال و پَر  بزنیم

                             بیا که ترک خیابانِ اضطراب کنیم

   افق افق، ز افق تا دلِ شفق برویم

                            غروب، خانه ی شب را بیا خراب کنیم

  جُدا جُدا و گهی هم صدا "علی" گوییم

                            به وقت تنگدلی، روی او حساب کنیم

  به لحظه لحظه بیا تا "علی علی" گوییم

                           صدا زنیم و به پژواک آن شتاب کنیم

  چو آیه آیه بخوانیم همره "ناظم"

                           بیا که "مدح علی" گفته و کتاب کنیم

                                    یاهو

                         دکتر فضل الله ناظم

                      سه شنبه۲۴/۸/۱۳۹۰

                    هجده ذی الحجه۱۴۳۲

                          عید غدیر خم

 

به بهانه انتشار متن سخنرانی دکتر فضل اله ناظم در بزرگداشت آشفته شهرضایی

درود بر همه دوستداران ادب پارسی! دوستان گرامی می توانند متن شیوای سخنرانی استاد دکتر فضل اله ناظم در بزرگداشت استاد آشفته شهرضایی که به مناسبت رونمایی کتاب "ترجمان گل شمع" در اسفندماه۱۳۸۸ ایراد فرمودند را در وبلاگ"آهنگ اندیشه"مطالعه کنند:

                             www.ahangeandishe.blogfa.com

---

                                                       هو

عشق باشد گواه آشفته                                  تکیه گاه نگاه آشفته

هرکجا صحبت دل است،آنجا                           معبد و خانقاه آشفته

گاه پنهان به پشت غم گردید                             گاه غم شد پناه آشفته

ماندن و شعر گفتنش اینجا                               بوده از اشتباه آشفته

عشق و احساس و عاطفه،همه عمر                   بوده تنها گناه آشفته

گردش و چرخش زمانه نگشت                        لحظه ای دل بخواه آشفته

"ترجمان" و مفسر"گل شمع"                          هست تعبیر راه آشفته

   

یک صدف از گنجینه ی حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم

انتخاب شایسته حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم به عنوان پزشک نمونه شهرستان شهرضا و اصفهان را به همه ی کسانی که عاشقانه دوستش دارند تبریک عرض می نمایم.

                     کاش بیشتر  می شناختیمش!

---

                                                  هو

از تنگنای هستی چون مو عبور کردیم

                    غمنامه های بیمار یک یک مرور کردیم

رخ سوی وادی رنج توسن صفت براندیم

                    بی آن که مات گردیم آسان عبور کردیم

فرزین و شاه و بیدق ماندند از تکاپو

                    تنها و با توکل زین ره خطور کردیم

در عالم طبابت عیسی تر از مسیح ایم

                    او مرده زنده می کرد ما خود به گور کردیم

از گردن و رگ ما نزدیک تر به ما بود

                    با ذکر هو و یاهو خود را چه دور کردیم

کوری عصای خود را بخشید بر بصیری

                    ما با دو چشم بینا معکوس کور کردیم

در پیش روی خورشید کردیم شمع روشن

                    تاریک بود دلها انکار نور کردیم

موسی و طور سینا دل بود و سینه ی ما

                    از خویشتن بردیم تا رو به طور کردیم

تار ظریف مویش در چنگ و دست ما بود

                    با تار و چنگ افسوس آهنگ شور کردیم

کردیم سجده شرک بر خاک آستانش

                    تا بندگی حق را از بهر حور کردیم

گفتیم گر ببینیم گوییم درد غم را

                    دیدیم و از بیانش شرم حضور کردیم

ما را غرور دانش آواره کرد زین روی

                    با حالت تجاهل رفع غرور کردیم

کوتاه بود "ناظم" عیش بلند فکرت

                    این نکته بود معلوم ما خود قصور کردیم

                                              یاهو

                                     دکتر فضل اله ناظم

صدفی از گنجینه ی استاد دکتر فضل اله ناظم به پیشوار عید فطر

                                                                   هــو

وقتي پـرنـده نـذرِ ضـريــح ِ قـفــــس شـــــود          فـريـاد ، عـقـــده گـردد و ســـدِ نـَفــس شود

وقتي سخن مـــدال ِ سخن چـيـــن به سينه زد        آنجـــــا قـلـــــــم نشانه تيــــــــر عسس شود

بي ذوق تا به مرثيــه دل بـسـتـه است و بس          دلخوش به بانگ ِ باد و صـداي ِ جَرَس شود

وقتي رديف ريشـــــه شود تيشـــــه ، نازنين          مهمــــان پـذيـرِ قـافـيـه هـم خار و خس شود

دل واپس اي عزيز به بي كس چو كيمياست          ناكس در اين معاملــه افســــــوس كس شود

بيچـــــــــاره مـا به شهـرِ كران داد مي زنيم          دردا كه كــــــور  و  لال بمــا دادرس شود

بر من حــــــرام اجـــــر همه روزه داري ام          دسـتــم اگر بدسـتِ تــو گــرم ِ هــوس شود

                             " ناظـــــــم "كنون كه مــــاه نگر گشته هيچكس

                             « بگذار عيد فطــــر كمي پيش و پس شود»

                                     عيد فطر در روز عيد فطر مبارك

                                                      ياهو

                                         دكتر فضل الله ناظم

                        ۲۹ ماه رمضان ۱۴۳۲ مطابق با۸ شهريور ۱۳۹۰

                                    به پيشواز عيد فطر و اول شوال

         منبع:وبلاگ:آهنگ اندیشهwww.ahangeandishe.blogfa.com  

الماسی از گنجینه ی اشعار حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم

                                         هو

این روزها به  دست چه کس می سپاری ام

                                 تنها سفر نمایی و تنها گذاری ام

ای ساز سازگار به سوز دلم بساز

                                سر بر کشیده چرخ به ناسازگاری ام

گر چهار فصل زندگی من خزان شود

                               با یاد خاطرات تو دائم بهاری ام

آهسته شانه زن سر گیسوی خود که من

                             در موی آبشاری تو،برق جاری ام

بر آن که روی ماه تو بینم،چو ماه نو

                          هر روز و شب به عشق تو در روزه داری ام

افسوس خارچین شده،گلچین و گلفروش

                            این است حکمت غم و اندوه خواری ام

دلتنگ گشته است،دل من،دل قفس

                             باز آی،ای قناری تازه فراری ام

پایی نگشت همره پاهای خسته ام

                              دستی نشد دراز و دهد دست یاری ام

فردا که دل دهی و ستانی  ز دیگری

                               هرگز مباد آن که به خاطر نیاری ام

از یاد خود مبر،که ز خاطر نبرده ام

                               بر گونه ات نوشته لبم یادگاری ام

                 "ناظم" پیام مختصرش هست اینچنین

                 خط زن به "نه" که منتظر لفظ "آری" ام

                                                        یاهو

منبع:وبلاگ"آهنگ اندیشه"www.ahangeandishe.blogfa.com   

حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم

                             

---

دست من گیر به دستان تو من معتادم           نگه ام کن که به چشمان تو من معتادم

گذر از کوچه وپس کوچه تو عادت نیست         در خماری به خیابان تو من معتادم

---

           دو لب را چو بر عیب ما واکنید         نگاهی به آدم به حوا کنید

          گنه کار گر همچو ما نیستید           برای خدا دست بالا کنید

---

راهی نمانده است بجز دوری و فرار           وقتی دوعهد کرده به هم پشت میکنند

تصویر در سکوت همان لحظه بشکند        وقتی به چشم آینه انگشت میکنند

غزلی از حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم

                                                یاهو

                                        هندسه عشق

 روزی که حرف رنج زبان من تو بود          دیوار شک همیشه میان من تو بود

آن روزها که عشق نبود پله ی یقین        تردید دشمن دل و جان من تو بود

رنگ پریده تندی نبض و هراس دل            هر سه نشانه ای ز نسان من تو بود

حاشا نمیکنیم نسیمی ز عطر یار             دایم روان میان روان من تو بود

آن روزها نبود پیامک ز راه دور                   تنها نگاه نامه رسان من و تو بود

در فکر ما نبود کسی غیر هیچکس            آن هیچ هیچکس نگران من و تو بود

گلهای عشق وا شده و زود ریختند             جوش بهار فصل خزان من و تو بود

در انتظار موسم پنجم ز سال نو                 تقویم کهنه هم به زیان من و تو بود

دادیم دست باد چه تک تک ورق ورق           آن خاطرات خوش که از آن من و تو بود

؛ناظم؛نبود هندسه عشق پیش ما             حرف حساب کاش زبان من و تو بود

گوهری از گنجینه شعر حضرت استاد دکتر فضل اله ناظم

دست من گیر به دستان تو من معتادم           نگه ام کن که که به چشمان تو من معتادم

گذر از کوچه وپس کوچه تو عادت نیست         در خماری به خیابان تو من معتادم

---

           دو لب را چو بر عیب ما واکنید         نگاهی به آدم به حوا کنید

          گنه کار گر همچو ما نیستید           برای خدا دست بالا کنید

---

راهی نمانده است بجز دوری و فرار           وقتی دوعهد کرده به هم پشت میکنند

تصویر در سکوت همان لحظه بشکند        وقتی به چشم آینه انگشت میکنند